dark in the while light

විමුක්ති ජයසුන්දරගේ සිනමා සෞන්දර්ය ‘සුළඟ එනු පිණිස’ ට පසුව අපට ලාංකේය සිනමා ශාලා වල දැකගන්නට ලැබෙන්නේ මෙම ‘සුළඟ ගිනි අරන්’ චිත්‍රපටයත් සමඟ වීම තුළ තිබෙනා ඓතිහාසික උත්ප්‍රාසය අප පළමුවෙන් සලකුණු කරමු. දශකයකට මදක් ඉක්මවූ පසුව බලාපොරොත්තු වූ ‘සුළඟ’ පැමිණ තිබෙන නමුත් එය පැමිණ තිබෙන්නේ අපගේ ගිමන් නිවන පවන් පොදක් සේ නොවනා බව ඔහු අපට කියයි. ‘සුළඟ’ පැමිණියත් එය පැමිණ තිබෙන්නේ බලාපොරොත්තු වූ ආකාරයටම නොවේ. දෙය පැමිණ තිබෙන්නේ එහි ප්‍රතිපක්ෂය සමගයි.

චිත්‍රපටියේ ආඛ්‍යානය සමග මෙය සම්බන්ධ වන ආකාරය වටහා ගැනීමද අපට එතරම් අපහසු නොවේ. මෙම චිත්‍රපටයේදී ජයසුන්දර  අපට ලබා දෙන්නේ හුදෙක් කතාවකට වඩා බාධාකරණය වූ කතාවකි. සිදුවිම් කිහිපයකි. තමන්ගේ සීමාව පරීක්ෂා කර බෞද්ධ භික්ෂුවක් බවට පත් වන වෛද්‍යවරයෙක්, ශරීර අවයව අලෙවි කරන්නෙක්, ස්ත්‍රී දූෂකයෙක් ලෙසටත් වෛද්‍යවරයකු ලෙසත් ක්‍රියා කරන චරිතයක් විසින් අපට එම යථාර්ථය අභිමුඛ කරයි. සිනමාපටය ආරම්භ වන්නේම යම් කිසි ආකාරයකට ජයසුන්දරගේ ආත්ම කථනයක් සමඟය. එහිදී ඔහු පවසන වැදගත්ම වචන කිහිපය මෙම චිත්‍රපටයේ කේන්ද්‍රීය අදහස ලෙසට අපට සැලකිය හැකිය. එනම් මරණය පිළිබඳ අදහසයි.‘පුංචි කාලෙ ඉදල මරණය පිළිබඳ මට ලොකු බයක් තිබ්බා’ ලෙසට දිග හැරෙන එම අදහස් පද්ධතිය සමස්ත සිනමාපටයේම දෝලනය වේ. අප දැනටමත් දන්නා පරිදි ලාංකේය සිනමාවට රැඩිකල් අනේකත්වයක් ගැනත්  දාර්ශනික කතිකාවන් නිර්මාණය කිරීම සඳහාත් විශාල කලාපයක් විවර කර දුන් සිනමාවක් ලෙසට ජයසුන්දරගේ සිනමාව  හඳුන්වාදීම නිවැරදි වේ. ඒ අනුව මෙවර ඔහු ‘සුළඟ ගිනි අරන්’ චිත්‍රපටයත් සමඟ  යෝජනා කරන්නේ මරණය පිළිබඳව අප සාකච්ඡා කළ යුතු බවයි.

මරණය පිළිබඳ සාකච්ඡාවේදී අපට මඟ හැර යා නොහැකි දැනුම් පද්ධතිය වන්නේ හෛඩෙගරියානු දර්ශනයේ මරණය පිළිබඳව ඇති විවරණයයි. ජයසුන්දර මෙහිදී දැන හෝ නොදැන සක්මන් කරන්නේ එම කලාපයේ බව අපගේ යෝජනාවයි. ලංකාවේ ප්‍රධාන කතිකාව තුළ මරණය පිළිබඳව ඇත්තේ ජීව විද්‍යාත්මක සහ ආගමික අර්ථකථනයකි. එනම් මරණය වෛද්‍යවරයාට සහ ආගමික ශාස්තෘවරුන්ට විග්‍රහ කිරිමට අයත් දෙයක් ය යන්නයි. නමුත් විමුක්ති ජයසුන්දර ලංකාවේ ප්‍රථම වරට මරණය පිළිබඳව විකල්ප කියැවීමක අවශ්‍යතාවය බැරෑරුම්ව අප ඉදිරිපිටට ගෙන එනු ලබයි. අපගේ උනන්දුසහගත බව වන්නේ මරණය යන්න ආගමෙන් සහ ජීව විද්‍යාවෙන් බේරාගෙන විකල්ප කියැවීමකට ලක් කිරීමයි.‘සුළඟ ගිනි අරන්’ චිත්‍රපටය ඒ සඳහා සාධනීය වාහකයකි.

හෛඩෙගර්ට අනුව මරණය යන්න අපට ඉදිරිපිට-පැවැත්මක් ලෙසට ගෙන සාකච්ඡා කළ නොහැකි වේ. ඉදිරිපිට-පැවැත්මක් යනුවෙන් හෛඩගර් අදහස් කරන්නේ අප ඉදිරියේ පවත්නා, එසේ පවතිනවා කියා අපිට සිතෙන, විවිධ ‘වස්තූන්’ වලටයි. ඒවා අපිට පරීක්ෂා කර බැලිය හැකිය. ඒවා ගැන විවිධ දේ කිව හැකිය. මෙයට හේතුව වන්නේ ඒවා අපට අත්දැකිය හැකි වීමයි. එසේම මෙම චිත්‍රපටයේ මුල් රූප රාමු කිහිපයේම උත්සහ කරන්නේ මරණය අත්දැකීමටය. නමුත් එලෙස මරණය අත්විඳිය හැකි යමක් නොවන අතර එම උත්සහයන් වලදී ( එල්ලීම, හදවත් සැත්කම්, හෘදයාබාධ ) ආදී සියල්ල මරණය පිළිබඳ අත්දැකීම් නොවන්නේ ඒවායෙන් මරණය පසු කර යාමට අපට නොහැකි නිසාය. යමක් අත්දැකීමක් වන්නේ අපට එය පසු කර යා හැකි නම්ය. නමුත් මරණය එසේ පසු කර යා හැක්කක් නොවේ. මරණය සමස්තයක් ලෙසට පැමිණිවිට  මිනිසා ලෙස යමක් නොමැති වේ. නැතහොත් මිනිසාගේ ලෝකය තුළ පැවැත්ම අවසන් වේ. අපට ඒ පිළිබඳව සිතා බැලිය හැකි එක් ආකාරයක් වන්නේ අනෙකාගේ මරණයයි. මෙම චිත්‍රපටයේ වෛද්‍යවරයා, ශිෂ්‍යයා කටයුතු කරන්නේ අනෙකාගේ මරණය සමඟයි. අනෙකාගේ මරණය තුළින් මිනිස් අවසානය එක් ආකාරයකට අපට වාස්තවිකව නිරීක්ෂණය කළ හැකිය. අනෙකාගේ මරණය යනු අනෙකාගේ පැවැත්මේ අවසානය ලෙස සිතිය හැකිය. එවිට අනෙකා තවදුරටත් ලෝකය – තුළ පැවැත්මක් නොවේ. නමුත් එමඟින් අපට නිරීක්ෂණය වන්නේ එය කිසිම ලෙසකට ලෝකය තුළ පැවැත්මක් නොවන බව නොවේ. එසේ වන්නේ එම මිනිසාගේ ශරීරය අප ඉදිරියේ දර්ශනය වීම නිසාය. නමුත් ඉන් එම පැවැත්ම ඉදිරිපිට පැවැත්මක් වී ඇත. නමුත් දැන් අප ඉදිරියේ ඇත්තේ නිශ්චිත පැවැත්මක් අවසන් වී ඒ වෙනුවට වෙනත් පැවැත්මක් බව අප අවබෝධ කරගත යුතුය. මෙම චිත්‍රපටයේදී ජයසුන්දර අපට පෙන්වන භික්ෂුව තරුණ භික්ෂුවට අදහස් පළ කරයි. අවසානයේ අපට පෙනෙන්නේ භික්ෂුවගේ මිය ගිය ශරීරයයි.

නමුත් අප ඉදිරියේ පවත්නා මිය ගිය ශරීරය අපට මරණය නම් හැඟවුම ලබා දෙන අතර එය අපට පැවැත්ම හුවමාරුවකට වඩා වැඩි යමක් පවසයි. එසේ වන්නේ මියගිය ශරීර සමඟ අප ගනුදෙනු කරන්නේ වෙනත් වස්තූන් – ගස්, ගල්, නිවාස –  සමඟ ගනුදෙනු කරන ආකාරයට නොවන නිසාය. එක්තරා ආකාරයකට මෙය වෛද්‍ය ශිෂ්‍යයාට අධ්‍යයන වස්තුවකි. මිය ගිය භික්ෂුව නිකම්ම ඉදිරිපිට වස්තුවක් නොවන අතර එය  ජීවය අහිමි වී ගිය අජීවී පැවැත්මකි. එම නිසා එම පැවැත්මට දැන් ඇත්තේ වෙනත් උපයෝගීතාවයකි. එක්තරා ආකාරයකට එය දැන් ගෞරවනීය වස්තුවකි. අප එයට වතාවත් සිදු කරයි. අනෙක් ආකාරයට එහි අංග, අවයව වෙන වෙනම පරීක්ෂා කිරීමට යොදාගත හැකිය. වෙනත් වචන වලින් කියන්නේ නම් ජයසුන්දරගේ සිනමාපටයේ අවසානයේ මිය යන භික්ෂුව ජීවත්ව සිටිනා මිනිසුන්ගේ ලෝකයෙන් උදුරා ඉවත් කළ පැවැත්මකි.

මෙම ආකාරයෙන් මිනිස් මරණය වෙත දිශානත වීම තුළින් අපට මඟ හැරී යන්නේ ඔහු පිළිබඳව ඔහුගේ මරණය අත්විඳීමයි. ජයසුන්දර සිනමාව මඟින් මහන්සි වන නමුත් අපට කිසිදා ලඟා කරගත නොහැකි අන්තය වන්නේ මෙයයි. එනම් අනෙකා මරණය අත්දකිනා ආකාරය කුමක් ද කියා දැනගැනීමයි. මේ අනුව අනෙකාගේ මරණයෙන් තමන්ගේ මරණය හෝ අනෙකාගේ මරණය අත්දැකිය නොහැකි බව ගම්‍ය වේ. එය සද්භාවවේදීව කළ නොහැක්කකි. මා වෙනුවට වෙනත් කෙනෙකු නියෝජනය කිරීමේ ශක්‍යතාවය අහිමි වී යයි. නමුත් සිනමාවේ සදාතනික උත්සහය එය බව ජයසුන්දර අප වෙත ගෙන එයි. මගේ මරණය වෙනුවෙන් ඒසේ නියෝජනයක් කළ නොහැක. යම් විටෙක ජාත්‍යනුරාගය නිසා හෝ ආදරය නිසා  කෙනෙකු වෙනුවෙන් මිය යන බව අප අසා ඇතත් එම මරණයට පත් පුද්ගලයා නිසා එයට හේතු වූ පුද්ගලයා මරණයෙන් ගැලවෙන්නේ නැත. එනම් මරණය එහි සාරය වශයෙන්ම මගේ වන්නකි. ජයසුන්දරගේ වෛද්‍යවරයා තමන් විසින්ම මියයාමට උත්සහ කිරීමත් ඒ වෙනුවෙන් සූදානම් වීමත් අපට සිහිපත් කරන්නේ එයයි. එනම් මරණයට පත් වීම මගේ පැවැත්මෙම කොටසකි. එය මගේය. වෙනත් අයකුගේ නොවන්නකි.

මෙම චිත්‍රපටයේ වෛද්‍යවරයාට සියල්ල හිමිය. සල්ලි, වාහන ආදී පරිභෝජනවාදයේ සියල්ල වෙනුවෙන් ඔහු ජීවත් වේ. නමුත් අපටද අදාල පරිදි ඔහු අසම්පූර්ණ පැවැත්මකි. එසේ වන්නේ කෙතරම් ස්ත්‍රී පහස ලැබූව ද, සල්ලි ඉපයූව ද , බලය, අධ්‍යාපනය ලැබූවද ඔහු අසම්පූර්ණ වේ. එසේ වන්නේ ඔහුගේ පැවැත්ම සම්පූර්ණ වන්නේ මරණය ලැබූ පසුව වන නිසාය. එය ඔහුගේ පැවැත්මේ අනාගත – විය – හැකිභාවයකි. ඒ අනුව එය තවමත් නැති පැවැත්මකි. එය මෙම චිත්‍රපටය තුළ දී ඔහුට නොලැබේ. එසේ වන්නේ කෙතරම් අනතුරු වුවත්, ශරීරයම පිළිස්සී ගිය ද ඔහු මිය නොයාමයි. එම අරුතින් භාවිතයට නැති – පැවැත්ම යනු භාවිතයට හැකි පැවැත්මේ දෝෂ සහිත මාදිලියකි. නමුත් මෙහිදී අප අවසාන වශයෙන් වටහාගත යුත්තේ මරණය ලැබීමෙන් පසු මිනිසා සම්පූර්ණ වනවා නොව මිනිසා අහෝසි වී යන බවයි. මරණයත් සමඟ එම මිනිසා පෙර සිටි මිනිසා නොවන බව අප දැනටමත් දන්නා කරුණකි. ජයසුන්දරගේ සිනමා ශක්‍යතාවය නිසා ඔහු මෙම අදහස එළවළු කිහිපයක රූප රාමු මඟින් අපට පැහැදිලි කරනු ලබයි. එය අපට වාහකයක් කරගත හැකිය. එළවළු මේරීමේ වියහැකියාව ඒවායේ විභවතාවයකි. එය පිටතින්  පැමිණෙන්නක් නොවේ. කුඩා කාලයේ එම වියහැකියාව පවතින බව ජයසුන්දර අපට විස්තර කරයි. ඒවාට අප විවිධ නම් භාවිත කරයි. ගෝවා ගස, ගෝවා මල්, ගෝවා කොළ ලෙස අපට නාමකරණය කළ හැක. එළවළු පූර්ණ ලෙස වැඩී පොළොවට පස් වේ. නැතහොත් අප කෑමට ගනී. එවිට එහි තිබූ – මේරීම – නම් අවසන් නොවූ කොටස් ද අවසන් වේ. නමුත් මිනිසාට එසේ නොවන අතර මිනිස් අවසානයේදී සිදු වන්නේ විභවතාවයන්ගේ අසම්පූර්ණ අවසන් වීමකි. සුළඟ ගිනි අරන් චිත්‍රපටයේ වෛද්‍යවරයාගේ සේවකයා අපට කියන්නේ එම පණිවුඩයයි. ඔහුට බොහෝ විභවතාවයන් ඇත. නමුත් ඒවා සිදු කරගන්නට අවස්ථාවක් නොමැත. යම් හෙයකින් ඔහු මියගියා නම් එම විභවතාවයන් අසම්පූර්ණ ඒවාය. එම නිසා මරණය යනුම අසම්පූර්ණ විභවතාවයන් රාශියකි. වැස්ස නතර වූ බව අප පවසන්නේ අප ඉදිරිපිට වැස්ස නොමැති නිසාය. නමුත් මිනිස් අවසානය අන් කිසිදු අවසානයක් සමඟ අපට සංසන්දනය කළ නොහැකි බව මේ අනුව අපට වටහාගත හැක. එසේ වන්නේ මරණය යනු ඉදිරිපිට -පැවැත්මක් හෝ භාවිතයට – හැකි පැවැත්මක් නොවන නිසාය. මෙම නිසා මරණයෙන් මිනිසා පරිපූර්ණ හෝ පරිසමාප්ත නොවන  බව විය නො හැක්කකි.

මෙම සිනමාපටයේ සියලු මිනිසුන් අතරින් වෛද්‍යවරයාව මරණය වෙත දිශානත කළ ද සැබෑව වන්නේ අප සියලු දෙනා මරණය වෙත දිශානත වීම අනිවාර්ය වීමයි. එය පිළිස්සුන වෛද්‍යවරයාට බිය වන තරුණියටත් වෙල් යායේ ඕමි බලන තරුණයන්ටත් එලෙසමය. එය අනාගත විය හැකියාවකි. එම නිසා එය හුදෙක් ජීව විද්‍යාත්මක අවසන් වීමක් නොව ජීවිතයට අයත් වන්නා වූ ප්‍රපංචයකි. මෙම දිශානත වීම මඟින් ජීවිතය ඉදිරියට තල්ලු වේ. ජයසුන්දර වෛද්‍යවරයාගේ චරිතය ඔස්සේ අපට පෙන්වා දෙන්නේ එයයි. අපට මරණය පිළිබඳව ඇත්තේ බොහෝ විට ආගමික , භක්තිවාදී අදහස්ය. මෙම චිත්‍රපටය වැරදි මානයක ට ගෙන යාමට එවන් අදහස් පද්ධතියකට හැකිය. නමුත් පල්ලි වල පූජකයන් , වෛද්‍යවරුන්, ඕමි බලන කොල්ලන්, ආදී සියල්ල මරණයට දිශානත වී ඇත. මෙම ගුඪවාද විසින් මරණය පිළිබඳව දක්වන්නේ එය ආලෝකයක් දකිනා බව, පාවීම වැනි අදහස්ය. නමුත් පාවීම, ආලෝකය ආදිය  අපගේ ලෝකයේ අන්තර්ගතයන්ය. ඒ ගැන කිව හැක්කේ ජීවත්ව සිටිනා මිනිසුන්ටය. මරණය විය- හැකිභාවයක්, අනාගත විය – හැකිභාවයක් ලෙසට අර්ථකථනය කර ගැනීම යනු මරණය ගැන දේව ධාර්මික, ආගමික, ජීව විද්‍යාත්මක, මනෝ විද්‍යාත්මක අර්ථකථන වලට ප්‍රාථමික වූවකි. මෙම අනාගත විය හැකිභාවය යනු සම්පූර්ණයෙන්ම අනෙකන්ගෙන් තොර වූ වියහැකිභාවයකි. එය අති පුද්ගල පැවැත්මේ විය හැකි භාවයකි. එම නිසා “මරණයට” ලෝකයේ කිසිවක් අවශ්‍ය නොවේ. එසේම මිනිසාට මරණය පසුකර යා නොහැක. ඒ අනුව මරණය යනු මිනිසාගේ පරම විය නොහැකිභාවයේ වියහැකිභාවයකි. මෙම නිසා ප්‍රධාන ලක්ෂණ තුනක් මරණය පිළිබඳව අපට විකල්ප ලෙස ලියන්නට සුළඟ ගිනි අරන් චිත්‍රපටය මඟ විවර කරයි. එනම් මරණය අති පුද්ගල වන අතර එය නිරපේක්ෂ සහ පසුකර යා නොහැක්කකි.

මිනිසා සෑම විටම ඒවන විටත් මරණයට පත්වීමේ හැකියාවෙන්  යුක්තව ජීවත් වේ. එම නිසා මරණය යන්න එක්තරා ආකාරයකට අනිවාර්යතාවයකට වඩා වියහැකිභාවයක් ලෙසට අපි හඳුන්වා දෙමු. මිනිසාට මෙම තත්ත්වය අවබෝධ වන්නේ ආගමික ගුඪවාදයෙන් නොව තමන්ගේම පැවැත්ම පිළිබඳව සිතීම මඟින් බව ජයසුන්දරගේ සිනමාව අපට පැහැදිලි කරයි. එය තමන්ගේ නො පැවැත්මේ ඇති හැකියාවක් පිළිබඳව සිතීමකි. හෛඩෙගර්ට අනුව කාංසාව  anxiety යනු එයයි. එය විසින් අපගේ පැවැත්ම අවසන් විය හැකි බවත්, එය අවසානය වෙත දිශානත වන බවත් අපට පහදා දෙනු ලබයි. මෙම චිත්‍රපටයේ පෙන්වා දෙනු ලබන පරිදිම අප මරණය දැකීම අපේක්ෂා නොකරයි. මිනිසුන්ගේ අවයව විකුණා ජීවත් වුවද මිනිසුන් මරණයට පත් වීම එතරම් සැලකිල්ලට නොගත්ත ද මෙහි අවයව වෙළෙන්දා කැළයේ දී මිනී වල කපන දර්ශනයේ දී ඉතාමත් බියට පත් වී ඇති බව අපට දක්නට ලැබේ. එනම් මරණය දැකීමේ නොහැකියාවයි. එය දරාගත නොහැකි දෙයකි. නමුත් මෙලෙස මරණය බියගුල්ලන්ගේ ක්‍රියාවක් ලෙස කීමෙන් සිදුවන්නේ මරණයට බිය වීම නවතාලීම නොව එවිට සිදුවන්නේ කාංසාව නවතාලීමයි. නමුත් කාංසාව තුළින් මරණය අපට පසුකර යා නොහැක්කක් ලෙසට නිරාවරණය කරයි.

නමුත් මිනිසුන් උත්සහ කරනු ලබන්නේ මෙය වලක්වාලීමටයි. එය අපට සිනමාපටයේ අවසාන ජවනිකාවෙන් පෙන්නුම් කරයි. මරණය පිළිබඳ සාකච්ඡාව මඟ හරින්නට මිනිසුන් උනන්දු වෙයි. නමුත් ජයසුන්දර අපට සුළඟ ගිනි අරන් ඔස්සේ මරණය සාකච්ඡා කළ යුතු බැරෑරුම් ප්‍රශ්නයක් බව නැවත නැවත මතක් කරනු ලබයි. දෛනික ජීවිතයේදී මහජනයා අපට ලබා දෙන පණිවුඩය වන්නේ අපගේ මරණය නියත බවත් හැමෝම මැරෙන බවත්ය. නමුත් මෙම නියත බව නම් අදහසින් සිදුවන්නේ අපව මරණය  පිළිබඳව සිතීමෙන් ඈත් කිරීමයි. මෙම නියත බව යනු අප පවතින එක් ආකාරයකි. එහිදී අප ජීවත් වන්නේ මරණය පිළිබඳව සැක කරන්නකු ලෙස නොවන අතර අප ජීවත් වන්නේ සැක නොකරන්නකු ලෙසයි. අන් සියල්ල සේම අප මිය යාම ද සිදුවේ යන්න ලෝකයේ දෙන ලද්දකි. මරණය යන්න ධර්මතාවයක් බව පසක් කිරීමෙන් සමාජය විසින් අපව මරණය ගැන සිතීමෙන් ඈත් කොට තබා ඇත. මරණය යන්න තවත් ලෙසකට අපගේ දෙන ලද ලෝකය සමඟ ගැලපෙන්නක් නොවේ. මිනිසුන් මිය ගිය පසු ඔවුන් සමඟ ඇසුරු කළ නොහැකි බව අපි දනිමු. අපි අනිත් මිනිසුන් නියතයක් ලෙස මිය යාම දනිමු. නමුත් එය සාධනය කළ හැක්කක් නොවේ. අප සාමාන්‍යයෙන් දෛනික ජීවිතයේදී මරණයෙන් පලා යනු ලැබේ. එය අනාගතයේ අවිනිශ්චිත දිනයක් දක්වා කල් දමයි. එම නිසා මරණය යනු අප ඉදිරිපිට ඇති පුටු මෙන් ඉදිරිපිට පැවැත්මක් නොවන අතර එය භාවිතයට හැකි පැවැත්මක් ද නොවේ. ඒ අනුව මෙම චිත්‍රපටය ජයසුන්දරගේ නොපැවැත්මට ඇති හැකියාව වූ කලී ඔහුගේ පැවැත්මේ අතිමූලික කොන්දේසියයි. අපගේ අවසාන වියහැකියාව මත අනෙකුත් සියලු වියහැකියාවන් රඳා පවතී. මරණය නම් නිරපේක්ෂ වියහැකියාව මඟින් අභියෝග කරන්නේ මිනිසුන් නම් දෙය නිර්මාණය කළ මෙම ස්වකීයත්වයටයි. මම යනු කවුද ? යන්න සමාජයෙන් දී තිබෙන පහසු සරල අර්ථකථනය ප්‍රශ්න කිරීමට අපට බල කරන්නේ මරණය නම් වියහැකියාවයි.

මේ අනුව ජයසුන්දරගේ සුළඟ ගිනි අරන් සිනමාපටය විසින් සිදු කරනු ලබන්නේ මෙම අනාගත වියහැකියාව පිළිබඳව රූප පෙළක් ප්‍රති නිර්මාණය කිරීමයි. එහිදී ඔහුගේ ආස්තානය වඩාත් වැදගත් වන්නේ ඔහු මරණය පිළිබඳව දරන අදහස ආගමික ගුඪවාදය සහ ජීව විද්‍යාත්මක සීමාකම් අතික්‍රමණය කිරීමයි. ඒ අනුව විමුක්ති ජයසුන්දර විසින් සිදු කර ඇත්තේ, හෛඩෙගර් ගේ ජනප්‍රිය තිසීසය මගින් අපට කියා දුන්, මරණයේ පරම වියනොහැකිභාවයේ විය හැකිභාවය අප ඉදිරියට ප්‍රක්ෂේපණය කිරීමයි. එම නිසා සිනමාව ඉදිරිපිට විමුක්ති ජයසුන්දරට මරණයට බිය වීමට අවශ්‍ය නැත.

-එරන්ද මහගමගේ-

Advertisements